حضرت صادق عليه السّلام فرمودند:
مردي به عمّار بن ياسر گفت : يا أبا اليَقْظان ، يك آيهاي در كتاب خدا آمده است كه افكار مرا پريشان نموده و مرا به شكّ انداخته است .
عمّار گفت : آن آيه كدام است؟
آن مرد گفت: آيه « وَ إِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنَا لَهُمْ دَآبَّةً مِنَ الارْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كَانُوا بِـَايَـٰتِنَا لَا يُوقِنُونَ » ، آن جنبنده كدام است و اوصافش چيست؟
عمّار گفت : سوگند بخدا نمينشينم و نميخورم و نميآشامم مگر آنكه آن « دابّة الارض » را به تو نشان دهم.
عمّار با آن مرد به نزد اميرالمؤمنين عليه السّلام آمدند و حضرت مشغول خوردن خرما با كَره بود. فرمود: اي أبايقظان ! بفرما بنشين و بخور ! عمّار نشست و با آن حضرت شروع به خوردن كرد؛ آن مرد تعجّب نمود و از عمل عمّار در حيرت آمد. چون عمّار برخاست، گفت: سبحان الله! مگر تو سوگند ياد نكردي كه نخوري و نياشامي مگر آنكه دابّة الارض را به من نشان دهي؟
عمّار گفت: من او را به تو نشان دادم ، اگر فهم نموده و تعقّل ميكردي !
اين روايت را در « مجمع البيان » و تفسير « برهان » از عليّ بن إبراهيم آوردهاند.